Ongewone Wadlooptochten

De oversteek naar Trischen en Mittelplate A - 20 september 2024

Wadloper Peter Laagland liep op 20 september 2024 in Schleswig -Holstein een bijzondere wadlooptocht naar twee bestemmingen: het eiland Trischen en het olieproductieplatform Mittelplate A, een tocht van 22 km. Hieronder zijn verslag.

Door Peter Laagland

Er gaat natuurlijk niks boven het Nederlandse wad, maar nu de meeste ideeën voor primeurs voltooid zijn ben ik naar het buitenlandse wad in Duitsland en Denemarken gaan kijken. Net als Heiko en Menno heb ik een lijst opgesteld van alle bestemmingen waar je een wadlooptocht naar toe kan maken. Op dit moment staan er 68 bestemmingen op mijn bucketlist. Dat zijn er veel en mogelijk meer dan je zou verwachten. Het is overigens niet eenvoudig om zo een lijst samen te stellen. Het is namelijk totaal niet vanzelfsprekend welke bestemmingen op zo een lijst thuishoren en welke niet.

Figuur 1: kaart met links Trischen; middenonder Mittelplate A en rechts het Duitse vasteland.

De oversteek naar Ameland is bijvoorbeeld duidelijk een wadlooptocht naar een Waddeneiland. In de Eems ligt een gasbooreiland op de Hond en nabij Spijk ligt het vogelbroedeiland Voolhok/Stern. Beide zijn door de mens aangelegd en dus niet natuurlijke eilanden. Tel je deze ook mee als Waddeneilanden? Ik vind van wel. Dus voordat je zo een lijst gaat opstellen moet je eerst bepalen aan welke voorwaarden je vindt dat een bestemming moet voldoen. En uiteindelijk is dit een persoonlijke keuze. Vandaar dat mijn lijst uniek is en weer anders dan die van Heiko en Menno. Over het samenstellen van mijn lijst kan ik een heel apart artikel schrijven, maar voor nu eerst een verslag van een van de vele opmerkelijke potentiële bestemmingen die ik tijdens het samenstellen van mijn lijst ben tegengekomen. Dit verslag gaat over het olieboor- en productie-eiland Mittelplate A. Dit eiland is net als het gasbooreiland op de Hond wel op mijn lijst terecht gekomen van wadloopbestemmingen.

Figuur 2: Mittelplate A aan de horizon in de laatste zonnestralen van de dag.

In september van 2024 is het zover. Ik sta op de dijk in het avondzonnetje en in de verte zie ik een opmerkelijk bouwwerk aan de horizon. Het gebied direct rondom dit bouwwerk is geen onderdeel van het Werelderfgoed Waddenzee. En met een reden. Hieronder bevindt Duitslands grootste olieveld Mittelplate waar 18 duizend vaten olie per dag worden gewonnen met een totale voorraad van 100 miljoen ton olie. En dat midden in het Schleswig-Holstein Nationaalpark Wattenmeer.

Voor me strekt zich de Trischendamm uit, een dam uit, 2 km het wad op. Het is doorlopen, want vanuit de kwelder ernaast word ik belaagd door steekmuggen. De priel die langs de kop van de dam loopt kan ik eenvoudig passeren en dan gaat al snel de zon onder, zodat ik in het donker ongezien hier het wad kan verkennen. Het is voor mij volledig onbekend terrein en zeker in het donker maakt dat het altijd extra spannend. In het schemer probeer ik op afstand ongezien langs het booreiland te komen, bang dat ik per ongelijk voor Russische saboteur wordt aangezien.

Figuur 3: vogelwachterswoning op Trischen.

De passage van het geulenstelsel onder Trischen gaat ook soepel en in het schijnsel van de bijna volle maan tik ik voorzichtig dit eiland aan. In de vogelwachtershut, die in de zomermaanden is bemand door de NABU, brandt licht.

Figuur 4: olie boor- en productie-eiland Mittelplate A.

Op de terugweg waag ik een bezoek aan het eiland Mittelplate A. Het voelt als een zeer spannende onderneming omdat het platform nog operationeel is en vol belicht is. Als ik ongezien naast de torenhoge stalen damwanden van het eiland sta, weet ik dat ik vanaf boven moeilijk zichtbaar ben. Ik voel me dan ook relatief veilig, ook al sta ik vlak naast dit kunstmatige eiland.

Figuur 5: Bohrinsel Mittelplate rijst op uit het wad.

In de damwand bevinden zich sporten van een noodladder die leiden naar een balkon een paar meter boven mijn hoofd. Ik kan het niet laten erop te klimmen, maar het luik aan de bovenkant zit vergrendeld. Terwijl ik als een luiaard onder het balkon door naar de reling klim, gaat er nog een stem door mijn hoofd die zegt dat dit in het donker in je eentje midden op het wad niet de meest verstandige keuze is, maar mijn avonturen modus is inmiddels aan en ik wuif deze gedachten weg met de overtuiging dat ik prima kan klimmen en er geen reden is om te denken dat ik zal vallen. Het balkon leidt nergens heen, behalve naar een paar nooddeuren die alleen van binnenuit zijn te ontgrendelen. Het belangrijkst is dat ik nu kan zeggen dat ik echt op het booreiland ben geweest boven de gemiddeld hoogwaterlijn. Yes, weer een bestemming van mijn lijst afgevinkt. Het lukt me om weer veilig naar beneden te klimmen. Aldaar kan ik het niet laten om via het diepe slik aan de zijkant van de haven van het eiland via een andere ladder die begroeid is met scherpe schelpen een blik te werpen in de U-vormige binnenzijde van het eiland waar schepen ontladen kunnen worden.

Figuur 7: blik vanuit de oostzijde vanuit de haven van Mittelplate A het eiland op.

Als ik het eiland weer veilig achter me heb gelaten en als schim ver genoeg van de veiligheidslampen weer in het duister ben verdwenen, loop ik met een voldaan gevoel weer rustig richting de dam om iets verderop mijn tentje in de kwelder op te zetten, zodat ik in het ochtendduister ongezien aan mijn tweede avontuur van deze trip kan beginnen.

Figuur 8: De Trischendamm naar de vastelandsdijk aan het einde van mijn tocht in het schijnsel van de maan.

Figuur 9: gelopen route, noord heen, zuid terug.